Memories of Failure

It is amazing how many things in [tag]London[/tag] remind me of how much I failed to get a job when I was around here.
The sounds, the smells and even my old ringtone bring to my mind all those times I was desperately trying to find a job before I was kicked out of my appartment.

I also remember all the days I was working in those crappy Pubs and Restaurants and how miserable I felt at that. Just mindless serving of drinks and complaints about being too friendly. I will attempt to visit the pub I was banned from this Sunday, if only to see if the same people are working there. Maybe some schadenfreude when I see the person that got me fired, still working there and earning 1/3 of what I do, will make my day.

Then I will continue to the Souk Medina and see if the “YesBoss Man” is still working there or if he got finally kicked out as I was told he would. I’d really love to laugh at that prick’s face when I see him back to selling trinkets on the street.
Thinking back, those 5 months almost ruined the London experience for me. Good thing it was easy to make some friends to alleviate all the bad shit that was happening. I hope I get to see the company of Greeks back at the Crobar and maybe have some board gaming with Alex on Sunday.

Last night

So this is it. My last night in London has arrived. Tomorrow at 2pm I will be flying to Frankfurt.

All in all, it’s been interesting. I’ve met quite a few people and I found the crowds that I like to hang out with to be much more friendly than the relative in Greece. People tell me that Germans are much more cold and hostile but I think I’m going to reserve judgment until I get to see things for myself.

My experience here has been a mix of good and bad. In the end I’m just happy to have found a job but sorry that I have to, once again, leave everything behind.

Mapa

It seems that the one thing I do not look like, is a Greek.

Ever since I came to London, people have thought I was Italian, Polish, Russian, British, French and anything else you can think of.
Just yesterday, while I was on the airplane, the stewardess, as she was handing out drinks, turned and said something to me. After I asked her to repeat it twice, she spoke it almost to my ear and then I understood that it wasn’t the noise of the airplane that was making it difficult for me to listen; she was actually speaking in another language - Russian - as it turned out. She just, for some strange reason, assumed I was from the great North.

As a matter of fact, the only people that have pinned me as a Greek were ones that have lived in Greece for extended periods and as such, could recall the accent.

There is an upside to all this however, minor as it is. I can approach other Greeks without them knowing I can understand them. Usually they continue talking in Greek thinking that their conversation is almost private, and as previous examples have shown, that is an illusion. You can never be sure of whom is listening.

This Friday, I happened to be waiting for the (fuckin’ perpetually late) N171 bus in Tottenham Court Road. As chance would have it, two girls sitting next to me were speaking in Greek. I didn’t have anything to say so I just kept my silence until I saw we were boarding the same bus. I did surprise them by replying to them in Greek as we were getting in. It turned out that we had actually gone to the same place before (The Electric Ballroom) and they were returning home by the same bus I was. They had no idea I was Greek either. One of them actually thought I was some kind of Goth wannabe, what with my black leather trench coat, tired face and tangled hair. Eh.

NetΓκαϊφέ in London

Έγραψα αυτό το μακρυνάρι σε ένα post στα forum του Mazanet και μιας και είναι σχετικό με την ζωή μου εδω πέρα τον τελευταίο καιρό λέω να το αντιγράψω και ‘δω μέσα να το θυμάμαι.

—

Το πρώτο netcafe που πήγα στο Λονδίνο είχε 1 λίρα την ώρα (το στανταρ εδω πέρα), δεν επέτρεπε να κατεβάσω τίποτα απο το internet (ούτε το βιογραφικο μου), διέθετε μόνο internet explorer 5 ο οποίος πολλές φορές έκλεινε μόνος του διότι, έλεγε, έβλεπα απρεπή πράγματα (πχ την τελευταία αίτηση μου για δουλειά). Για να μην μιλήσω για την απίστευτη καθυστέρηση για να ανοίξει μια σελίδα (spyware οργασμός) και τα διάφορα παιδάκια που έτρεχαν δεξια και αρίστερα μαλλώνοντας για το ποιο θα χρησιμοποιήσει το computer της μαμάς. Μόνο η κότες έλειπαν απο εκεί μέσα. Α ναι, και μια εκτύπωση έκανε 50 pence. [1]

Το επόμενο internet gκαϊφέ (Απο συνήθεια τα λέω ακόμα έτσι, στην πραγματικότητα ούτε νερό δεν έχουν) που πήγα ήταν στο κέντρο και πάλι είχε 1 λίρα την ώρα. Τουλάχιστον εκεί μπορούσα να χρησιμοποιήσω firefox αλλα ξενέρωσα απίστευτα όταν με χρέωσαν έξτα 25 pence για το ένα λεπτο που “έκατσα” παραπάνω (που παρεπιπτόντως ήταν το λεπτό που πήγαινα απο τον υπολογιστή στο ταμείο. Παραλίγο να τσακωθώ εκεί μέσα αλλα τελικά τους πλήρωσα και έφυγα χωρίς να πω “Bye”…έτσι για να μάθουν… (Πού’ν το καταραμένο το :rolleyes:

Στο τρίτο ήταν λίγο καλύτερα αν εξαιρέσει κανείς το γεγονός οτι οι πλάσμα οθόνες έπαιζαν συνέχεια ταινίες και δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ σε αυτό που διάβαζα. Τουλάχιστον εκεί μπορούσες να διατηρήσεις την μια ώρα που πλήρωσες για μια εβδομάδα, οπότε το χρησιμοποιώ για να τσεκάρω τα email μου σε 5 λεπτά όταν δεν έχω χρόνο.

Το τελευταίο που βρήκα, και αυτό απο το οποίο γράφω αυτό το post, είναι επιτέλους πιο φθηνό, με 1 λίρα τις 2 ώρες και αρκετά πιο χύμα. Μπορώ να κατεβάσω και να εγκαταστήσω ότι θέλω (πχ το last.fm player για να ακούω μουσική). Το μόνο κακό είναι οταν ο διπλανός μου αποφασίζει να τσεκάρει gay/tans porno και λόγο της απόστασής, όποτε φεύγει η ματιά μου πέφτει πάνω σε άντρα με βυζιά να παίρνει τσιμπούκι απο γυνάικα…ugh. Μόλις τώρα αναγκάστηκα να βλέπω τον τυπά απένταντι μου να κάνει επίδειξη τα μούσκουλα του στην webcam του, προφανώς για να γοητέψει οποιοδήποτε πιπινάκι προσπαθούσε να ψήσει στο chat… (:rolleyes: :rooooleeeeyes!:)
Τουλάχιστον είναι φθηνό.

Α ναι, σε όλα αυτά, πλην του δευτερου, δεν είδα κανένα να παίζει παιχνίδι. Το μόνο που κάνουν είναι να surfάρουν και να κάνουν chat. Αυτό με γλυτώνει τουλάχιστον απο το να έχω τα διάφορα πιτσιρίκια που παίζουν “Κάουντερ” - όπως αναφέρει ο αγαπητός PlutoΝίκος - να βρίζουν τον “Παλιοκαμπερά”, ένα πολύ συνηθές φαινόμενο εν Ελλάδι.

Είναι και το internet της βιβλιοθήκης το οποίο είναι τζαμπε για 1 ώρα την ημέρα αλλα έχει ανάλυση 800×600 (μη σου πω 640×480) και δεν διαθέτει firefox. Πάλι καλά που το καλό παλικάρι, που ξέρει κι’αλλο μονοπάτι, βρήκε τρόπο να το εγκαταστήσει μέσα στο cache folder του exploder στον οποίο έχω δικαιώματα r/w

Αυτά. Να μην ακούσω κανένα να παραπονιέται ξανά.

…Τουλάχιστον μέχρι να βάλω τα 8mbit , τα οποία btw, θα αργήσουν πολύ ακόμα. Η ΒΤ υποτίθεται οτι ενεργοποίησε την γραμμη χθές αλλα …testicles! Λενε έχει πρόβλημα και θα είναι ΟΚ απο το Σάββατο. Μετά απο εκεί θέλει άλλες 15 μέρες ωστε να πάρει τον έλεγχο η Tiscalli, τουλάχιστον απ’ότι λέει στο FAQ.

Περιμένοντας την ΒΤ

7-10 μέρες για να μου ενεργοποιήσουν την τηλεφωνική γραμμή απο τη ΒΤ. Εαν υποθέσω ότι τα χρήματα έχουν φτάσει από την Τετάρτη τότε αύριο θα έχουν περάσει 7 μέρες. Ας ελπίσουμε να μην τους πάρει το max. Αλλά και πάλι, γιατί χρειάζονται 7 μέρες για να ενεργοποιήσουν μια γραμμή, τι στο διάολο πια;

Μετά απο αυτό, να δούμε και πόσες μέρες θα χρειαστεί για να ενεργοποιηθεί η broadband…

Overcharging

Yesterday I went looking for a new power cable because the did not ship one with the monitor I bought from ebay citing “safety reasons”. Now what kind of safety reasons do they have for now shipping power cables when every other company out there does so…I do not know. I guess it’s for the safety of their pocket or something.

Anyway, I went looking for a new power cable and having had to buy one before, I was prepared to pay about 5 pounds for a new one, however I was not prepared for the 10 pound overkill I found on PC World.

Let me say that again: 10 - friggin’ - pounds … for a power cable. Needless to say, I did not buy it. I visited a few other shops looking for one where I found the same price again. Fortunately, a one-man computer repair shop I found, sold one for 3 pounds.

I then asked him if he had any screws he could give me:

‘So, what do you want it for’
‘I lost one and I need to screw something’
‘Which ones you need?’
‘The HDD ones’
‘How many’
‘Hmm, gimme two’
‘Alright, that will be one pound’
‘You’re going to sell them? You’re going to charge me 1 pound for 2 screws?’
‘Yep’
‘… keep them’

50p for a screw, 50p for a printout…some people just need a good whack on the head I think.

50p a Page?!

FFS, I wanted to print a TFL map at the local internet cafe and they wanted to charge me 50p a page!

Are they going to give me a silver lined paper with a royal seal or something?

I need to get my own PC back…fast

Disconnected

Here I am then, disconnected from the internet after moving to my own room. I’m now writing from what must be one of the worst internet cafe I’ve ever been into. I won’t go into much detail because it is depressing. Let me just say that I have to use Internet Exploder, the computers are chock ful of virii and they don’t even know the speed of their internet connection. At least I’m not using Windows ME.

I’m in my own apartment now, in Peckham, and it’s pretty nice. Leaving alone definitely has its charm. I’ve already met my flatmate’s and they seem decent enough. Strangely enough, one is working in IT and the other is trying to work in IT…

Work has been killing me for the last few days, just yesterday I finished a 11 hour shift (and 13 hours at the pub) because I volunteered to help when the pub became swamped after my morning shift ended. Truth is that I was tempted to get the hell outa dodge when I saw the number of people arriving but my good side got the best of me once more. The problem, of course, was that I was working until 11:30pm the last night and I was scheduled to work 10:30am the next day. What this meant was a 48 hour period with only 16 hours of true rest (when taking out the transportation). Sweet.
Fortunately, they agreed to change my shift for the evening one today, so I got some much needed R&R.

I used that time to go to the Morisson’s Supermarket and stock up on food. I had 30 pounds to pass the month, now I have 15 but at least I (probably) won’t need to buy any more food. I still need to find money for a monitor and a broadband connection though and I’m not getting paid until the 28th.

A few other thing have happened but it seems that my time to go to work has arrived. More l8t3r.

Γνωριμίες

Συνέχεια είτε γνωρίζω άτομα στα πιο άκυρα μέρη ή άκυρα άτομα σε κοινά μέρη.

Σήμερα, καθώς γύρναγα στο σταθμό μετά την δουλειά, με σταμάτησε μια κοπέλα για να μου μιλήσει για δωρεές προς τα παιδιά με ειδικές ανάγκες. Όταν της εξήγησα οτι είμαι μπατιράκι ποιάσαμε την κουβέντα. Στο τέλος ανταλλάξαμε τηλέφωνα & η-μέιλ ωστε να μην χαθούμε.

Τις προάλλες είχα γνωρίσει ένα τυπά καθώς γυρνούσα με το νυχτερινό λεωφορείο. Αρχικά μου είχε ζητήσει χρήματα για να συμπληρώσει το εισιτήριο και αφότου το έφαγε τα κέρματα τον υποστήριξα στον οδηγο για το γεγονός. Αρχή της γνωριμίας ήταν το όνομα του, Ash, το οποίο μου έφερο στο μυαλό Evil Dead, το οποίο φυσικά και ήξερε.

Στην Pub χθές έποιασα την κουβέντα με ένα μεσήλικα με μπλέ μαλιά και piercing ο οποίος είναι απο τους παλιούς του post-rock ο οποίος μου έδωσε συμβουλές για καλά club (ή μαλλον “κακά” club ) στο Λονδίνο.

Πλάκα έχει.

Δωμάτιο

Επιτέλους βρήκα μέρος για να μείνω μόνος μου. Βρίσκεται στο Peckham και είναι 5 λεπτά απο το σταθμό τραίνου.

Είναι το δεύτερο σπίτι που βλέπω και σε σχέση με το πρώτο, στο οποίο η αντζέντης ούτε καν εμφανίστηκε, είναι πολύ χλιδή. Είναι στη σοφίτα απο μονόροφο σπίτι και έχω το κλασσικό κεκλινώμενο ταβάνι ωστε να νιώθω σαν φτωχός ζωγράφος. Θα συζώ με άλλους 3 και θα έχω όλα τα κομφόρ - κουζίνα, μπάνιο, και όλα τα έξοδα ήδη μέσα στο νοίκι. Το δωμάτιο μου είναι αρκετά μεγάλο ωστε να χωράει διπλό κρεβάτι, γραφείο και ίσως και ένα δεύτερο τραπέζι για παιχνίδια.

Καλά ο αντζέντης που με ανέλαβε ήταν αστέρι…στην δουλειά του. Ο τύπος συμφωνούσε σε ότι και να έλεγα, αρκεί να μου φαινόταν καλό το σπίτι. Σκεφτόμουν να του πετάξω καμία καφρίλα για να δω εαν θα την επικροτήσει και αυτή.

‘Ναι, ναι, πολύ ωραίο μου φαίνεται το δωμάτιο. Είναι ό,τι πρέπει για να κάνω εξάσκηση στην εξπερμάτωση απόστασης απο το παράθυρο.’

‘Μα ναι, και η θέα θα είναι καταπληκτική καθώς θα το κάνεις. Ίσως και η κοπελιά απένταντι να σε χειροκροτάει κιόλας.’

Τέλος πάντων, το μανίκι είναι £425, καθόλου άσχημα για το δωματιάκι δίπλα στο σταθμό. Υπολογίζω οτι με την δουλειά που έχω αυτή τη στιγμή θα μου περισσεύουν £400 το μήνα για τα έξοδα μου. Βγάζοντας φαϊ και μεταφορικά, θα πρέπει να έχω καμία 100-200 το μήνα για να καταναλώνω.

Το πρόβλημα είναι οτι πρέπει να βρω λεφτά για τα 2 πρώτα νοίκια, καθώς και να αγοράσω μια νέα οθόνη για τον υπολογιστή μου, ο οποίος ελπίζω να δουλέυει ακόμα, και μετά να εγκαταστήσω μια broadband, για να είμαι OK. Οπότε, εαν σας περισσεύει τίποτις…

Το Καλύτερο κρεβάτι

Ήμουν χθές μέσα στο Docklands Light Railway (DLR) και πήγαινα προς μια pub που είχα ανακαλύψει να παίζει ροκιές. Εκεί που στεκόμουν μέσα, έτυχε να είναι ένα ζευγαράκι και να μιλάνε ελληνικά. Προφανώς δεν περίμεναν οτι θα τους καταλάβαινε κανείς και εγώ δεν έβρισκα λόγο να τους μιλήσω εκείνη την στιγμή. Μιας και δεν έχω ιδιαίτερα ελληνική μάπα, ούτε καν τους πέρασε απο το μυαλό οτι τους καταλαβαίνω.

Anyway, σε μια φάση, η κοπέλα πήγε στην απέναντι καρέκλα, οπότε εγώ είμουν στην μέση, ανάμεσα τους, χωρίς να τους δίνω ιδιαίτερη σημασία. Και τότε η κοπέλα αναφωνεί με χαρά.

“Πάντως είσαι το καλύτερο κρεβάτι που έχω κάνει…”

Τώρα πως δεν με κατάλαβαν με το χαμόγελο ως τα αυτιά που είχα αποκτήσει, ούτε εγώ δεν ξέρω

Μουσείο φυσικής ιστορίας

Σήμερα επιτέλους πήγα να δω του Natural History Museum του Λονδίνου. Man it’s a big mutha! Έφτασα εκεί κατά τις 12 και έφυγα κατά τις 5:15 και δεν είχα δεί ούτε το μισό. Γενικά είδα τους δεινόσαυρους, τα θηλαστικά, τα έντομα (το καλύτερο απ’ολα κατ’εμου) και μια φευγάτη ματιά στα ορυκτά και τους μετεορίτες. Τώρα κάποια τιγμή πρέπει να πάω για την συνέχεια και επίσης να δώ και το Science Museum απο δίπλα.

Καλά, Αγγλία είμαι ή έκανα λάθος στις πτήσεις;

Γαμώτω, είχα την εντύπωση οτι η Αγγλία ήταν απο δροσερή εώς κρύα χώρα και 4 μέρες τώρα έχω σκάσει απο τη ζέστη. Μιλάμε είμαι με τα εσώρουχα (Not a pretty sight I know) πάλι ιδρώνω σαν…χμμμ…κάποιος που ιδρώνει πολύ. Και να μην ήταν μόνο αυτό, απο την Πέμπτη δεν ξέρω γιατι αλλα είμαι εκνευριστικά αδιάθετος. Μια με ποιάνει πονοκέφαλος και μία ζαλάδες όταν σηκώνομαι αλλα δεν λέει να μου περάσει ή τέλος πάντων αρρωστήσω να τελειώνουμε.

Εκτώς απο αυτά, ακόμα δεν έχω στήσει τον υπολογιστή μου που, παρεπιπτώντος, δεν ξέρω τι σκατά τον έκαναν στην courrier, αλλά όταν τον άνοιξα για να τον ξεσκονίσω βρήκα μέσα τον χαμό. Αίντε τους ξεβίδωτους σκληρούς να ξεφύγουν και να επιπλέουν το καταλαβαίνω αλλα το ανεμιστηράκι του επεξεργαστή να σπάσει (στην λαβή) και ο επεξεργαστής να φύγει απο την θέση του ενόσω ακόμα κλειδωμένος; Έ έλεος πια. Ενταξει είμαι και εγώ αρκετά ένοχος που δεν σκέφτηκα να βάλω προστασία στο εσωτερικό αλλα τι στο διάολο κάνανε με ένα κουτι μαρκαρισμένο ως FRAGILE; Τους έποιασε ο πυρετός του Fifa και αυτούς και παίζανε μπάλα;Ευτυχός ζημιά δεν έγινε και με λίγη υπομονή και κόλλα το μηχάνημα πήρε πρός. Ακόμα όμως δεν το έχω σε λειτουργία γιατί δεν έχω οθόνη, εξού και ο λόγος για τον οποίο δεν φαίνομαι στα IM.

Μέχρι τώρα χρησιμοποιώ το μηχάνημα του ξαδελφού μου το οποίο επίσης έχω κάνει και gaming station (Ναι, τώρα έχω δικαιολογία για το gaming vice μου. Δεν έχω φίλους ακόμα αφότου του έβαλα την δικιά μου Geforce 6600 μιας και είναι πολύ καλύτερο επεξεργαστικά και την εκμεταλεύεται καλύτερα. Εχω λιώσει στα παιχνίδια λοιπόν…ιδρώνοντας.

Το πρόβλημα είναι οτι τώρα που επιτέλους έπεισα τον ξαδελφό μου να χρησιμοποιήσει Skype για της καθημερινές ομιλίες του με Αμερική και πήρε και webcam, θα αρχίσει να κάνει κατάληψη στον υπολογιστή απο τις 10:00 και επείγει ακόμα περισσότερο η επαναφορά του δικού μου.

BTW: Πήρα και καινούργιο κινητό για όποιον ενδιαφέρεται. Το νέο μου νούμερο είναι 07783780699. Επίτέλους έχω έγχρωμο κινητό με κάμερα. Μου το έδωσε ο Παύλος μέχρι να αποκτήσω σύνδεση.

Αυτά για την ώρα

Να δείτε και μια καταιδρωμένη φωτόγραφία μου στο καινούργιο και προσωρινό μου σπίτι.

Μόνιμος κάτοικος

Σήμερα το πρωί έφτασα πια στο Λονδίνο. Μια λέξη μόνο μπορεί να περιγράψει το ταξίδι μου αυτό: “Ξεπατώθηκα”. Είχα 3 τσάντες βάρους τουλάχιστον 30 κιλών απο της οποίες μόνο η μία είχε ροδάκια. Η άλλη που υποτίθεται οτι θα την κουβαλούσα στην πλάτη, έσπασε το ένα λουρί στο σπίτι μου στην Θεσσαλονίκη και το άλλο μετά το πρώτο τραίνο στο Λονδίνο (Σημείωση για εαυτό: Πάντα να φοράς την τσάντα μια φορά απο το σπίτι, όχι την τελευταία στιγμή, για να δεις αντοχή).

Το αεροπλάνο της Ολυμπιακής πέταγε 7 η ώρα και αν και με κατσάδιασαν γιατι είχα υπερβεί το επιτρεπόμενο βάρος μόνο με τις 2 τσάντες (πάλι καλά που δεν με έβαλαν να ζυγίσω και την τρίτη) δεν με χρέωσαν παραπάνω. Η Οδύσσεια όμως άρχισε αφότου έφτασα στο αεροδρόμιο Gatwick και άφησα το καροτσάκι. Τώρα έπρεπε να πάω με συγκοινωνίες μέχρι το Sidcup.

Μέχρι το πρώτο τραίνο που θα με πήγαινε London Bridge δεν υπήρξε πρόβλημα, αν και με δυσκόλεψαν λίγο οι κυλιόμενες σκάλες. Τα γλέντια άρχισαν καθώς απεβιβάστηκα απο το τραίνο και προχωρούσα αγκομαχόντας προς τον κεντρικό σταθμό. Λίγο πριν το check του εισιτηρίου το μοναδικό λουρί που είχε απομείνει στον σάκο που κουβάλαγα στην πλάτη έσπασε και μετά ξόδεψα ένα χαριτωμένο μισάωρο προσπαθόντας να βρώ ένα τρόπο να κουβαλήσω 3 τσάντες με 2 χέρια. Λίγο αφ’οτου απέρριψα την εξαγωγή της οδοντοστοιχίας μου με το να κουβαλήσω μια με τα δόντια, πρόσεξα οτι τα 2 σπασμένα λουριά του σάκου ήταν απο αντίθετες κατευθύνσεις (πάνω & κάτω) οπότε τα έδεσα με ένα σούπερ κόμπο - ο οποίος παρεπιπτόντως πολύ όμορφα μου μου έχει εναποθέσει το μήλο του αδάμ 2 χιλιοστά πιο πίσω, μετά την πρώτη προσπάθεια μου - ξεκίνησα το ταξίδι μου πάλι.

Σύντομα συνειδητοποίησα οτι δεν ήξερα προς τα πια κατεύθυνση να πάω και μετά απο ένα αποτυχημένο tour του σταθμού (και ‘γω σαν θερμόαιμος μεσογειακός άντρας δεν ήθελα να ρωτήσω) πήγα στο γκισσέ εισιτηρίων όπου με θάρρος, τόλμη και πολλά αγκομαχητά εξήγησα

‘Excuse me, I already have a ticket but I’m kind of lost. Can you tell me what destination to take to Sidcup?’

Μου είπε αλλα εγώ είδα το μειδίασμα που έκανε. γκρρρ…

Τεσπά, με τα πολλά κουτρουβάλησα μέχρι την πλατφόρμα 4 και περίμενα το δεύτερο τραίνο. Τα καθάρματα την έχουν βάλει πολύ μακριά. Επίτηδες είμαι σίγουρος. Είχε μέχρι και ανηφόρα.

Έφτασα στον προορισμό μου τελικά και, αφότου σταμάτησα κάπου 85 φορές στο δρόμο για να ξαναποκτήσω αίσθηση στα χέρια, κατέληξα στο σπίτι του ξαδελφού μου ο οποίος μου είχε αφήσει τα κλειδιά στον μηχανικό απο κάτω. Τελικά ανέβασα τις αποσκευές επάνω (ναι έχει και σκαλιά πανάθεμά τον) ξεράθηκα στον καναπέ και κοιμήθηκα μερικές ώρες (ακόμα δεν ξέρω πόσες, μπέρδεψα τα timezones μου).

Τώρα ξύπνησα και τώρα γράφω την πρώτη εγγραφή στο ιστολόγιο μου από το μέρος που θα μένω για τα, ελπίζω, επόμενα χρόνια.

Cheers Mates!

Second Interview

Δεύτερη συνέντευξη στην SEGA λοιπόν. Τελικά το ραντεβού κανονίστηκε για Τρίτη διότι οι Άγγλοι είχαν Πάσχα την Δευτέρα. Ο Παύλος διάβαζε υποτίθεται hardcore οπότε δεν έλεγε ιδιαίτερα να πάω σπίτι του. Ευτυχώς ο Κώστας ο Μελάς δεν είχε πρόβλημα να με φιλοξενήσει για 3 βράδια οπότε το κανόνισα έτσι.

Αυτή τη φορά ευτυχώς το εισιτήριο ήταν φθηνότερο κατά 120 έουρο, αλλά αυτό δεν το έκανε ιδιαίτερα οικονομικό πάλι. Τώρα θα έφευγα Σάββατο πρωί στις 7 η ώρα και μετά θα γύρναγα την Τετάρτη στις 7 (όπως την προηγούμενη φορά δηλαδή, Λονδίνο-Αθήνα-Θεσσαλονίκη).
Επειδή σαν κλασσικός κραιπαλάς δεν ήθελα να χάσω και το βράδυ της Παρασκευής στην αγκαλιά του Μορφέα, κανόνισα με την Φωτεινή και βγήκαμε για μπύρες στο Cult. Εκεί η σερβιτόρα μου έδωσε κάποια hints αλλά τελικά μαλακιζόταν και όταν της την έπεσα μέσα στην τουαλέτα μου έκανε την πάπια, ότι και καλά έχει σχέση. Αρχίδια δηλαδή. Εγώ πιστεύω ότι κώλωσε. Μου έλεγε και η άλλη για το δράμα της με τον τυπά που γουστάρει αλλά δεν κάνει καν τον κόπο να του το δείξει ξεκάθαρα και ξενέρωνα.

Τεσπα, η Ηρώ η οποία ήταν να έρθει σε μισή ώρα τελικά ήρθε σε τρεις και πήγε κατευθείαν Dizzy όταν δεν μας βρήκε στο Cult. Η Φωτεινή την έκανε γιατί ήταν κουρασμένη και εγώ πήρα την Ηρώ και πήγαμε για disco στο 8Ball. Εκεί έκατσα μέχρι τις 5:20 και μετά την έκανα καρφωτός για το αεροδρόμιο μιας και είχα πάρει την τσάντα μου μαζί. Απογοήτευση μέσα στο 8Ball όμως. Όχι μόνο έμαθα ότι έχασα την Ειρήνη για λίγο, αλλά η Άννα (η ψηλή μικρούλα) έκανε την πάπια επίσης. Μόνο η Άννα η κοντή-μεγάλη ήταν πιο φιλική αλλά αυτή πάντα έτσι είναι. Με αυτήν έπεσε ένα σεβαστό χούφτωμα και στο τέλος με είχε αγκαλιάσει λες και περίμενε να την φιλήσω αλλά δεν έκανα καν τον κόπο. Μια χυλόπιτα είναι αρκετή.

Αγγλία έφτασα χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα και μετά από συνεννόηση με τον Κώστα έφθασα στον σταθμό κοντά στο σπίτι του και ήρθε να με πάρει.
Η Μαρία φυσικά το παράκανε με την περιγραφή της. Δεν ήταν τίποτα απίστευτο το δωμάτιο αλλά εάν ήταν ένα πράγμα, αυτό ήταν “γαμιστρώνας”. Το κόκκινο νέον γύρω-γύρω στο πάτωμα ήταν όλα τα λεφτά το βράδυ. Σύμφωνα με την περιγραφή του Κώστα:

“Το ανάβεις και η γκόμενα ανοίγει τα πόδια σε χρόνο DT”.

Η Μαλακία είναι ότι δεν ήμουν καλά προετοιμασμένος (sleeping bag/πετσέτες) οπότε αναγκάστηκα να δανειστώ μια πετσέτα από τον Κώστα καθώς και ένα στρώμα θαλάσσης για να κοιμηθώ. Γενικά δεν φάνηκε να τον ενοχλώ πολύ με την παρουσία μου. Αν μη τι άλλο, πιστεύω ότι κάναμε καλή παρέα.

Την πρώτη νύχτα, το Σάββατο δηλαδή, ο Κώστας είχε κανονίσει να πάει σε ένα super event σε κάποια night club που το κάνανε μαζί. Μη έχοντας άλλη επιλογή (εκτός από το να κάτσω σπίτι να διαβάζω Νίτσε δηλαδή) πήγα μαζί του. Δυστυχώς δεν μπόρεσε να μου βρει κει εμένα εισιτήριο από το Internet οπότε έπρεπε να κάτσω στην ουρά για να μπω. Παρ’ολ’αυτά μπήκα μόλις 10 λεπτά μετά από αυτόν και μετά από ένα ξέφρενο ψάξιμο τελικά συναντηθήκαμε (μπήκαμε από εντελώς αντίθετες πόρτες). Εγώ πλήρωσα και 3,5 λίρες λιγότερο, χο-χο!

Μέσα, όπως ήταν αναμενόμενο, γινόταν πα-νι-κός. Είχε μερικές χιλιάδες άτομα στριμωγμένα και από ορισμένα choke-points σου έβγαινε η πίστη για να περάσεις.
Tο μέρος είχε τρεις σκηνές. Μια ήταν με trance-dance και οι άλλες 2 ήταν με live από dance-trance και ότι άλλη μαλακία παίζανε εκεί.
Γενικά είχε πολλές ωραίες κοπέλες αλλά με την προφορά μου ήταν δύσκολο να συνεννοηθώ. Όταν προσπάθησα η άλλη αναγκαζόταν να μου επαναλαμβάνεται 3 φορές κάθε φορά, κάτι που σκότωνε το όλο θέμα. Σημεία αναφοράς ήταν στην πρώτη σκηνή οπού ήταν τόσο ασφυκτικά που νόμιζες ότι ήσουν σε heavy metal συναυλία. Πολύ σπρώξιμο ρε παιδί μου. Στην δεύτερη σκηνή, έπαιζε κάτι alternative-industrial πραγματάκια αλλά το αστείο είναι όταν βγήκε μια γκόμενα στην σκηνή με κάτι δικά της. Ο χώρος κυριολεκτικά άδειασε. Πολύ ξενέρωμα. Τέλος στο bar/chill out σημείο εκεί που καθόμουν, σε μια φάση έφυγε ο διπλανός μου και έβαλε τα γυμνά της πόδια μια τύπισσα. Πειραχτήκαμε λίγο και μετά σηκώθηκε και μου πρότεινε ένα μπουκάλι νερού με ένα θολωμένο νερό μέσα

‘Do you want some’ μου είπε
‘Yeah, why not’
‘Ok, but just a little alright’
Το παίρνω και το μυρίζω
‘What is it? Some kind of alcohol?’
‘MDMA’
‘What’s MDMA?’
Παίρνοντας πίσω το μπουκάλι και σφραγίζοντάς το χωρίς να πιω τελικά ‘Where are you from?’
‘Greece’
‘Ah…Ecstacy’
‘Ooooh’

και αυτό ήταν το τέλος της συζήτησης. Ένοιωσα λίγο dork που δεν κατάλαβα αμέσως ότι ήταν ναρκωτικό αλλά δεν πειράζει. Καλύτερα που δεν δοκίμασα στο χύμα.
Τελικά γυρίσαμε, αφότου έκανε ο Κώστας σκληρά παζάρια με τους “μαύρους” ταξιτζήδες, πληρώνοντας 20 λίρες και ξεράθηκα στον ύπνο.

Την επόμενη μέρα είχε τρελή έξοδο σε pub. Αρχικά συναντηθήκαμε κατά τις 13:30 κοντά στο Cutty Shark με ένα φίλο του Κώστα, τον Mat και αρχίσαμε να λέμε διάφορα. Η πλάκα είχε ότι δεν έλεγαν να μας αφήσουν ήσυχους στο τραπέζι.

Αρχικά έρχονται δυο κυρίες και ρωτάνε:

‘Hello, may the two of us sit at the other edge of the table?’
‘No problem at all’ απαντάει ο Mat.

Ε με το που έδωσε το OK κάνουν νόημα οι τύπισσες και τσούπ! Εμφανίζονται από το πουθενά 4 παιδιά και ένας μπαμπάς, κάθονται στο τραπέζι και αρχίζουν να κάνουν pic-nic ενώ εμείς οι τρεις έχουμε μείνει με ανοιχτό το στόμα.

‘Excuse me’ Λέει ο Mat ‘I thought it was only the two of you’

Και με μία απάθεια που σκοτώνει, γυρνάει η μία από τις κυρίες μισοχαμογελόντας:

‘You were wrong.’

Και μένουμε μαλάκες….
Ευτυχώς την έκαναν μετά από λίγο αλλά δεν προβλεπόταν να μείνουμε μόνοι μας. Μετά από λίγο έσκασε μύτη μια χοντρούλα και ζήτησε να κάτσει μαζί μας. Υποτίθεται ότι περίμενε κάποιους φίλους της από το Cutty Shark. Μας έπιασε την πάρλα που λες και πρέπει να ήταν λίγο τρελή. Μας έλεγε για τα δώδεκα κοτοπουλάκια που αγόρασε και πως το ένα το έκανε δώρο και ένας φίλος της έκατσε πάνω του και το έλιωσε. Μετά, χωρίς να το ζητήσουμε έτσι, μας έδειχνε ζωγραφιές της από γυμνά μοντέλα. Μας μοίραζε σοκολατένια αυγουλάκια, χωνόταν συνέχεια προσπαθώντας να μας πιάσει την κουβέντα και γενικά είχε αρχίσει να γίνεται ενοχλητική. Ευτυχώς στην έκανε και αυτή σχετικά γρήγορα.
Πάλι όμως δεν έμελλε να μείνουμε μόνοι μας σε εκείνο το καταραμένο τραπέζι, και μια παρέα ζήτησε να κάτσει. Ευτυχώς αυτοί δεν έκανα τίποτα περίεργο.
Ύστερα από αυτό ήρθε ένα άλλο παλικαράκι που δεν θυμάμαι το όνομα του και την κάναμε για άλλη pub.

Γενικά γυρίσαμε όλες τις pub της περιοχής και άρχισαν να μου ρίχνουν πολύ δούλεμα βλέποντας πόσο λίγο πίνω. Ειδικά, και εδώ πρέπει να το παραδεχτώ ότι δεν ήταν σοφή κίνηση, όταν σε μια φάση παράγγειλα κόκα-κόλα. Ε εκεί άρχισε το μεγάλο δούλεμα το οποίο δεν σταμάτησε παρά όταν χωρίσανε οι δρόμοι μας. Με δούλευαν για τα πάντα, από το γεγονός ότι δεν πίνω πολύ, ως το ότι θέλω να μάθω Φλάουτο κάποια στιγμή (Ας είναι καταραμένος ο Κώστας που το ανέφερε) και ότι άλλο μπορούσαν να βρουν. Εδώ κατάφεραν να κάνουν τυχαία άτομα γύρω στο μπαρ να με δουλεύουν. Ευτυχώς τα πήρα όλα in-good-spirit και κάναμε γενικό χαβαλέ. Τους αποκαλούσα μπάσταρδους σε κάθε ευκαιρία όμως.

Σε μια φάση πήγαμε και σε ένα μεξικάνικο όπου διαγωνιζόμασταν για το ποιο κοκτέιλ ήταν το πιο gay και αν και του Mat ήταν το χειρότερο, το τελικό πόρισμα, το οποίο έβγαλε η κοπέλα του, μια χαριτωμένη μαύρη η οποία με κοιτούσε πολύ έντονα, ήταν ότι εγώ είχα το πιο gay κοκτέιλ. αλλά που να το ξέρω ότι το Chocolate Fantasy θα είχε τόσο ηλίθιο ποτήρι και ασπριδερό χρώμα; Αδικία!
Πλάκα είχε που την πέφταμε όλοι στην χαριτωμένη σερβιτόρα, ακόμα και ο Mat ο οποίος ήταν κομμάτια σε εκείνη την φάση, μπροστά στην δικιά του. Τελικά καταφέραμε, μετά από δική μου παρέμβαση, να της πάρουμε το email το οποίο τσέπωσε ο Κώστας και “υποτίθεται” θα στείλει ΄ένα ουδέτερο μήνυμα ώστε να διαλέξει ανάμεσα σε εμένα και αυτόν.
Η Μέρα τελείωσε κατά τις 11 σε μια τελευταία pub όταν πιο ο Mat είχε γίνει γκολ και είχε να λέει ασυναρτησίες (Συγκεκριμένα είχε κολλήσει να με ρωτάει εάν είμαι μάγος και εάν μπορώ να κάνω spells, ό,τι νάναι…)

Την Κυριακή δεν κάναμε τίποτα ιδιαίτερο, για την ακρίβεια εγώ κοιμόμουν όλη την ημέρα. Το βραδάκι πήγαμε μια βόλτα με το αυτοκίνητο, αφότου φτιάξαμε το ηχοσύστημα, στο κέντρο του Λονδίνου και ο Κώστας μου έδειχνε τα αξιοθέατα. Πλάκα είχε σε μια φάση που καθώς είχε ψιλοβραδιάσει και γυρνάγαμε πίσω αμίλητη, έπεσε ένα τραγούδι που είχε refrain “This is Rock & Roll” και σε συνδυασμό με τα κίνηση μέσα στο Λονδίνο έδινε μια σουρεαλιστική εντύπωση, λες και βγήκε από ταινία.

Το βράδυ κατευθυνθήκαμε στο σπίτι του Παύλου, ο οποίος από την αρχική ιδέα του να πάμε με μια παρέα του σε pub, το γύρισε στο να πάμε εμείς οι τρεις σε pub και τελικά στο να κάτσουμε σπίτι του να πιούμε κρασί. Ε τον βούδα, ούτε να κουνηθεί δεν ήθελε. Τίποτα άλλο ενδιαφέρον εκτός από την πλάκα που ρίχναμε όταν μπριζονόταν καθώς εξιστορούσε και κούναγε το κεφάλι του σαν τον Βέγγο.
Η Δευτέρα ήταν η μέρα της συνέντευξης. Ξύπνησα μαζί με τον Κώστα και ξεκίνησα μόνος μου κατά τις 11 παρά. Έφτασα αρκετά νωρίς, πράγμα που βοήθησε γιατί μπερδεύτηκα με τους δρόμους και έκανα 20 λεπτά για να φτάσω.
Στην είσοδο του κτιρίου (που στεγάζει 4 εταιρίες btw) έπρεπε να υπογράψω ένα χαρτί. Όταν η μια από τις κοπέλες είδε το όνομα μου προσπάθησε να το προφέρει και δεν μπορούσε. Όταν με ρώτησε από που είμαι και της είπα Ελλάδα, έβγαλε ένα επιφώνημα έκπληξης και με κάρφωνε στα μάτια. Αυτή ήταν από την Λιθουανία στην οποία και Κωνσταντίνους έχουν και έχουν και αρκετούς μαλλιάδες, οπότε με πέρασε για πατριώτη. εάν μπω στην Sega ίσως να την κάνω “πατριώτισσα” πάντως

Για την συνέντευξη πάλι με στήσανε 10 λεπτά και τελικά πήγα με τον Ito κατευθείαν. Πήγαμε σε ένα πιο χαλαρό μέρος και ήρθαν μαζί και τα άτομα από την ομάδα του IT. Το σχέδια ήταν να τους γνωρίσω και να δω πόσο καλά ταιριάζω. Ονόματα δεν θυμάμαι αλλά πιστεύω ότι υπήρχε καλή χημεία μεταξύ μας. Και χαβαλέ κάναμε και φάνηκε ότι ήξερα αρκετά πραγματάκια, και πιστεύω ότι έδειξα ενθουσιασμό και είχαμε και κοινά ενδιαφέροντα.

Οι ερωτήσεις τους κυμαίνονταν από το πόσο ασχολήθηκα με το Linux στο ποίους συγγραφείς διαβάζω στο Battlestar Galactica, το οποίο όταν το ανέφερα ενεργοποίησα τον Ito. Καλό σημάδι πιστεύω. Μου έκανε και μια ερώτηση παγίδα “Ποια είναι η χειρότερη εμπειρία μου από την δουλειά ή ποια είναι η μεγαλύτερη καταστροφή που έχω προκαλέσει” εκεί, σχεδόν αμέσως, μου ήρθε η ιστορία με την τρυπάνι του Παντούλια στο σχολείο. Πολύ πίκρα αλλά τους έκανε να γελάσουν χωρίς, πιστεύω, να δείξω ότι ήμουν κακός στην δουλειά μου.

Στο τέλος ο Joan μου έκανε μερικές τυπικές ερωτήσεις σημειώνοντας τις απαντήσεις μου. αλλά μου είπε “You’re doing fine, don’t worry” οπότε, δεν ξέρω, πιστεύω ότι όλο το θέμα πήγε καλά. Υποτίθεται θα πάρω την απάντηση τους μέσα στην εβδομάδα (σήμερα έχει συνέντευξη το τελευταίο άτομο) και λογικά από αύριο θα ξέρω. Είμαι λίγο αγχωμένος και παρά την θέληση μου, νοιώθω οπτιμιστής για αυτή την θέση. Δεν το θέλω φυσικά γιατί εάν μου πουν όχι, που είναι αρκετά πιθανό, θα με ρίξει, αλλά, ρε γμτ…πιστεύω τα πήγα πολύ καλά στην συνέντευξη και την ίδια άποψη έχει Παύλος και Κώστας.

Ίδωμεν.

Ο γυρισμός ευτυχώς ήταν εύκολος και ήρθα καπάκι στην δουλειά από το Αεροδρόμιο πληρώνοντας το καθόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 8 εύρο για ένα ταξίδι 15 λεπτών…

Τώρα έχω καθαρίσει τον υπολογιστή μου απο ενοχοποιητικα στοιχεία και προετοιμάζομαι ψυχολογικά για να παραιτηθώ μια απο αυτές τις μέρες.

Πόνος

Μόνο αυτό μπορεί να χαρακτηρίσει αυτό που αισθάνθηκα όταν ανακάλυcα πόσο θα μου κοστίσει το ταξίδι μου στην Αγγλία.

391 euro

Ugh! και αυτά είναι πριν τα έξοδα για μετακίνηση μέσα στην Αγγλία και τα υπόλοιπα.

Α ρε Πάυλο, εαν μπορούσα να έρθω με το Σάββατο στο ενδιάμεσο, θα ήταν κάπου 120 ευρώ το εισιτήριο.

Τέλος πάντων, ετοίμασα τα ρούχα μου, προετοιμάζομαι ψυχολογικά και ξεκινάω άυριο πρωι πρωι. Wish me luck…

H Μαλακία είναι οτι ζητάνε αρκετά πραγματάκια εκεί και δίνουν και αρκετά χρήματα. Ελπίζω να καταλάβουν οτι τα αξίζω.