ECB ReadyYes, it’s true. I’ve been interviewed as well as part of The Atheist Spot’s series of Atheist Blogger interviews. Who woulda thunk it huh?

Born in Greece, he now lives in Germany, and has been in the tech industry most of his life. His site is not your average blog, ranging in topic from the his love for music to the immigration policies of Europe. His blog is an homage to how the power of technology to connect people and the pursuit of living a thoughtful life.

ECB Ready
Yep, that's me!
Yes, it’s true. I’ve been interviewed as well as part of The Atheist Spot’s series of Atheist Blogger interviews. Who woulda thunk it huh?

Born in Greece, he now lives in Germany, and has been in the tech industry most of his life. His site is not your average blog, ranging in topic from the his love for music to the immigration policies of Europe. His blog is an homage to how the power of technology to connect people and the pursuit of living a thoughtful life.

All I can say is that I’m terribly ashamed of making a boatload of spelling errors. I honestly don’t know what got into me. Seriously, it’s not that English is my second language, I generally spoke england very best. I think I must have been tired or something.

If I can't gratuitously spam you with my pics on my own interview, when will I? 😛
Anyway, you’ll notice that in this interview Lenny listened to the advice of commenters and customized the interview to my own interests and persona and as a result I got to bore you all to tears with Epicurism and tech stuff. 😛

Nevertheless, this kind of customized interview makes it very better for the interviewed person to give more details as they are writing about things that excite and interest them. I won’t hide that some of the original questions (that were replaced) left me with a blank. For example, I don’t have any favourite books on Atheism 🙂

OTOH, the new questions ended with me writing a goddamn chapter 😛

So, head over to read about my wonderful personality and then come back to tell me how much I rule/suck. I’ll be waiting.


I just don’t get, am I just so unlucky or what?

First [tag]Interview[/tag]: Good impression

Second Interview: Good impression, great vibe and some unexpected compliments

Final result: The other candidate get the job.

Total times this has happened until now: 2

I mean, WTF!

Do I always end up running against a person that is just a bit better than me or what?

I am truly and utterly disappointed by my (non)success rate… I am just hoping for some good news after this week is through.


Μετά από 2.5 μήνες στο Λονδίνο, επιτέλους έκλεισα συνέντευξη, και αυτή τη φορά είναι μια δουλειά στην οποία φαίνεται να πληρώ όλες τις προυποθέσεις. Όχι μόνο αυτό αλλά μέσα στην εβδομάδα άλλοι 2 αντζέντηδες με πήραν τηλέφωνο για να κανονίσουν συνέντευξεις… Unπιστεύable δηλαδή (πάντα σχετικά με το πόσοι επικοινώνησαν μέχρι τώρα). Και το αστείο είναι οτι όλα ξεκίνησαν αφότου με απέλυσαν απο μπάρμαν. Έχω το κακό συνήθειο να μην κρατάω το μεγάλο στόμα μου κλειστό όταν έχω δίκιο και αυτό φαίνεται ότι τελικά τζάντισε την υπεύθυνο αρκετά ωστε να με απολύσει χωρίς προειδοποίηση.

Τελικά δεν μου βγήκε πολύ σε κακό, έτσι είχα το τηλέφωνο μου ανοικτό και μπόρεσαν να με βρούν αυτοί που με έψαχναν αλλά κέρδισα και μια ωραία συστατική επιστολή. Παρ’ολ’αυτά, ήταν ένα σοκ αρχικά αλλα νιώθω αισιόδοξα για το μέλλον (‘τι σπάνιο φαινόμενο…’). Στην χειρότερη, αύριο το απόγευμα δουλέυω σε ένα Souk bar δοκιμαστικά, οπότε ακόμα και η συνέντευξη να ναυαγήσει, πιστεύω θα έχω για να φάω.

Internet φυσικά ακόμα δεν έχομεν, αλλα τουλάχιστον βρήκα ένα φθηνό και καλό Internet γκαιφέ και μπορώ να πάρω την δόση μου. Σήμερα μόλις απέκτησα και το γραφείο μου για τον υπολογιστή και μπορώ να κάτσω σαν άνθρωπος (μέχρι τώρα χρησιμοποιούσα τις κούτες) αλλα φυσικά δεν μπορούσα να το βάλω χωρίς απρόοπτα…είμαι τυχερός που το μόνο που κάηκε είναι η παροχή τροφοδοσίας στον 250G εξωτερικό σκληρό μου, και όχι ο ίδιος ο σκληρος.

Αυτά για την ώρα

Wish me luck…

Where's the interviews?

You know, I’m very curious as to what is happening. Ever since I came to London, instead of getting more [tag]interview[/tag] offers as I was expecting, I get less. I went to one interview when I first came here (literally the next day) which was also partly luck, but other than that…nothing.

I get the occasional phone call from an agent trying to promote me to a company, but after than that, silence or failure.

Now, I know that with 4 years under my belt, I’m not extremely experienced but I think I’ve done quite a few interesting things to warrant at least an interview. It’s not that I’m applying for Senior positions or something, but when I’m being turned down from even desktop support positions because the other candidates had, quote: more suitable skills and experience – I’m starting to think that something else is wrong here.

I mean, Sega, was interested enough to call me for a second interview as regarding a £30k position, and right now I can’t even get into interviews for jobs with way less requirements than that. Not only that, but while I was in Greece I got more interview offers (which I couldn’t accept unfortunately, since I was out of travel money) than now, where I can go the next day.

So, I just don’t get it. Is it my CV? Is it this website? My Nationality? What?

And you dear reader, if you happen to be a Hiring Manager checking out this website and about to turn me down, I would appreciate if you told me why.

Other comments and suggestions of course welcome, especially from other people working in the UK.

Ελληνική μαφία.

Έχει γίνει σούπα πια. Ακόμα και οι Pub ζητάνε CV και bank account τώρα. Αυτό κατάλαβα τουλάχιστον κάνοντας μια βόλτα να δω εαν παίζουν τίποτα vacancies στις pub του Covent Garden. (έπαιζαν 2)
Βρήκα και ένα πατριώτη απο την Κύπρο που είχε μια ελληνική ταβέρνα κοντά στο Covent Garden. Μπήκα μέσα και ήρθε ο σερβιτόρος

‘Are you Greek?’ τον ρωτάω
‘Yes’ απαντάει επιφυλακτικά
Έλα ρε πατριώτη, και γώ τώρα ήρθα…’ κλπ κλπ.

Του ανέφερα οτι ψάχνω για δουλειά σε καμία pub αλλα μου είπε οτι δεν ξέρει τίποτα σχετικο. Παρ’ολ’αυτά όταν έφυγα, με πρόλαβε σε ένα internet cafe και μου είπε οτι το αφεντικό, που είναι επίσης Έλληνας, θέλει να μου μιλήσει. Μου έδειξε ένα καραφλό, χοντρό τύπο που καθόταν στην γωνία και έτσι όπως ήταν η φάση ένοιωθα λες και βρισκόμουν σε γκανγκστερική ταινία.
Σκέψου δηλαδή τον Don στο εστιατόριο του, ο οποίος βλέπει το παιδί με το ιταλικό αίμα και λέει να του δώσει μια ευκαιρία να μπει στην ‘παρέα’. Σχεδόν μου ερχοταν να αρχίσω να τον ρωτάω τι κάνουν τα παιδιά και να του δίνω ευχές για τον γάμο της κόρης του. Αντιθέτος, με την κλασσική καφρίλα μου, του μίλαγα στον ενικό, λες και ήταν φιλαράκι απο παλιά.

Κράτησε το τηλέφωνο μου και την περιοχή που μένω για να με ειδοποιήσει εαν κάτσει τίποτα. Ελπίζω να μην βρώ κάνα κεφάλι γαϊδάρου άυριο το πρωι στο μαξιλάρι μου.


Μπορώ να πω οτι η συνέντευξη για την θέση του Citrix Administrator πήγε πολύ καλά. Όχι μόνο με συμπάθησε αυτός που μου πήρε την συνέντευξη αλλά γενικά δεν είχα κάποιο πρόβλημα με τις γνώσεις εκτός απο το γεγονός που δεν είχα ιδιαίτερη εμπειρία στο να παίρνω backup και γενικά να κανω monitor τον server.Το θέμα τώρα είναι να πείσει το management ότι αξίζει να πάρω αυτή τη θέση.

Πήρα και τηλέφωνο στο Φωκά το πρωί για να μάθω τι version του Citrix έχουμε εγκατεστημένο και απ’ότι φαίνεται ανακαλύψανε την σελιδούλα μου αυτή (Γειά σου Παναγιώτη! Γειά σου Αγγελική!)

Άγια σκατα, αυτό ήταν γρήγορο

Σήμερα άρχισα να στέλνω βιογραφικά, ή CV όπως τα λένε εδω πέρα. Αποφάσισα επίσης να ξεκινήσω να στέλνω απο το το οποίο δεν χρησιμοποιούσα μέχρι τώρα. Έστειλα καμία 20αριά (ανάμεσα τους και ένα στο Google) αλλα το περίεργο της υπόθεσης είναι οτι σε μια φάση, καμία ώρα αφ’οτου έστελνα, με πήρε τηλέφωνο ένας για να κανονίσουμε συνέντευξη.

Holy shit δηλαδή. Αύριο στις 11 λοιπόν η πρώτη συνέντευξη. Άιντε να δούμε…

Αντε βρε παιδιά

Η ειδοποίηση μου για το εαν πήρα την δουλειά στη Sega μεταφέρθηκε απο την προηγούμενη εβδομάδα, στο βράδυ της Τετάρτης, στο σήμερα.

Ε άντε!

Αρχικα μου είχε πει ο Joan ότι θα με ειδοποιήσει μέσα στις επόμενες 2 μέρες. Μετά ο Scott (ο Agent μου) μου, αφότου του έστειλα ενα email την δευτέρα, είπε οτι θα ξερουμε μέχρι το βράδυ της Τετάρτης.
Ε η Τετάρτη ήρθε, βράδιασε, ξημέρωσε, ο Μελάς μου είπε οτι θα με ειδοποιήσουν την Πέμπτη, δεν με ειδοποίησαν, και σήμερα τελικά έστειλα ακόμα ένα mail στον Scott που μου είπε οτι του είπαν οτι θα ξέρουμε σήμερα

Έχω σκάσει!

Όπως και να έχει, σκοπεύω να δηλώσω την παραίτηση μου απο τον Φωκά μέσα στην επόμενη εβδομάδα και μετά να προσπαθήσω να αποτελειώσω το zabbix.
Είμαι πολύ περίεργος να δω τι αντίδραση θα έχουν. Στο λεωφορείο σήμερα σκεφτόμουν φάσεις να με ρωτάει ο Πασχαλίδης τι θα ήθελα για να μείνω και να του δίνω μια απάντηση του στυλ

“Θέλω 1100 ευρώ, να έχω ελευθερία κινήσεων, να μου συμπεριφέρεσαι σαν συνεργάτης και να παίρνω μέρος στις αποφάσεις αγορών. Μόνο εαν δέχεσαι αυτούς τους όρους θα το σκεφτώ, αλλιώς δεν πειράζει, έτσι και αλλιώς θα έφευγα”

Χεχε, ναι κααααλά Κώστα.
Μ’αυτό το πλευρό να κοιμάσαι που ο Πασχαλίδης θα κάνει καν τον κόπο να σε ρωτήσει τι θα ήθελες. Το πιο πιθανό είναι να πει ενα ΟΚ σαν να μην τον ενοχλεί καθόλου που φεύγω. Πιστεύω πάντως μια καλή συστατική επιστολή να μου δώσει, ειδικά αφότου του παραδώσω τον zabbix.

Τις προάλες έλεγα στην Αγγελική να ζητήσει επιτέλους αυτά που αξίζει (κάπου 1000 ευρώ το λιγότερο) ή να απειλήσει οτι θα φύγει. Ε, έκλασε μέντες!
Αυτό το κορίτσι δεν έχει καμία επίγνωση των δυνατοτήτων της και της εκμετάλευσης που της κάνουν εκεί μέσα. Εδώ όλη την ώρα την βάζουν να δουλεύει απο το σπίτι και κάνουν σαν να μην τρέχει και τίποτα. Και αυτή η βλαμένη συνεχίζει να φοβάται τον Ανέστη και να αγχώνεται όταν ο “καημενούλης” δεν βλέπει internet και…χέστηκε η φοράδα στ’αλώνι.
Α ρε θύμα Αγγελική. Θα το καταλάβεις πολύ αργά όμως…

Τέλος πάντων. Σημασία έχει να πάρουν τηλέφωνο απο την Sega

Second Interview

Δεύτερη συνέντευξη στην SEGA λοιπόν. Τελικά το ραντεβού κανονίστηκε για Τρίτη διότι οι Άγγλοι είχαν Πάσχα την Δευτέρα. Ο Παύλος διάβαζε υποτίθεται hardcore οπότε δεν έλεγε ιδιαίτερα να πάω σπίτι του. Ευτυχώς ο Κώστας ο Μελάς δεν είχε πρόβλημα να με φιλοξενήσει για 3 βράδια οπότε το κανόνισα έτσι.

Αυτή τη φορά ευτυχώς το εισιτήριο ήταν φθηνότερο κατά 120 έουρο, αλλά αυτό δεν το έκανε ιδιαίτερα οικονομικό πάλι. Τώρα θα έφευγα Σάββατο πρωί στις 7 η ώρα και μετά θα γύρναγα την Τετάρτη στις 7 (όπως την προηγούμενη φορά δηλαδή, Λονδίνο-Αθήνα-Θεσσαλονίκη).
Επειδή σαν κλασσικός κραιπαλάς δεν ήθελα να χάσω και το βράδυ της Παρασκευής στην αγκαλιά του Μορφέα, κανόνισα με την Φωτεινή και βγήκαμε για μπύρες στο Cult. Εκεί η σερβιτόρα μου έδωσε κάποια hints αλλά τελικά μαλακιζόταν και όταν της την έπεσα μέσα στην τουαλέτα μου έκανε την πάπια, ότι και καλά έχει σχέση. Αρχίδια δηλαδή. Εγώ πιστεύω ότι κώλωσε. Μου έλεγε και η άλλη για το δράμα της με τον τυπά που γουστάρει αλλά δεν κάνει καν τον κόπο να του το δείξει ξεκάθαρα και ξενέρωνα.

Τεσπα, η Ηρώ η οποία ήταν να έρθει σε μισή ώρα τελικά ήρθε σε τρεις και πήγε κατευθείαν Dizzy όταν δεν μας βρήκε στο Cult. Η Φωτεινή την έκανε γιατί ήταν κουρασμένη και εγώ πήρα την Ηρώ και πήγαμε για disco στο 8Ball. Εκεί έκατσα μέχρι τις 5:20 και μετά την έκανα καρφωτός για το αεροδρόμιο μιας και είχα πάρει την τσάντα μου μαζί. Απογοήτευση μέσα στο 8Ball όμως. Όχι μόνο έμαθα ότι έχασα την Ειρήνη για λίγο, αλλά η Άννα (η ψηλή μικρούλα) έκανε την πάπια επίσης. Μόνο η Άννα η κοντή-μεγάλη ήταν πιο φιλική αλλά αυτή πάντα έτσι είναι. Με αυτήν έπεσε ένα σεβαστό χούφτωμα και στο τέλος με είχε αγκαλιάσει λες και περίμενε να την φιλήσω αλλά δεν έκανα καν τον κόπο. Μια χυλόπιτα είναι αρκετή.

Αγγλία έφτασα χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα και μετά από συνεννόηση με τον Κώστα έφθασα στον σταθμό κοντά στο σπίτι του και ήρθε να με πάρει.
Η Μαρία φυσικά το παράκανε με την περιγραφή της. Δεν ήταν τίποτα απίστευτο το δωμάτιο αλλά εάν ήταν ένα πράγμα, αυτό ήταν “γαμιστρώνας”. Το κόκκινο νέον γύρω-γύρω στο πάτωμα ήταν όλα τα λεφτά το βράδυ. Σύμφωνα με την περιγραφή του Κώστα:

“Το ανάβεις και η γκόμενα ανοίγει τα πόδια σε χρόνο DT”.

Η Μαλακία είναι ότι δεν ήμουν καλά προετοιμασμένος (sleeping bag/πετσέτες) οπότε αναγκάστηκα να δανειστώ μια πετσέτα από τον Κώστα καθώς και ένα στρώμα θαλάσσης για να κοιμηθώ. Γενικά δεν φάνηκε να τον ενοχλώ πολύ με την παρουσία μου. Αν μη τι άλλο, πιστεύω ότι κάναμε καλή παρέα.

Την πρώτη νύχτα, το Σάββατο δηλαδή, ο Κώστας είχε κανονίσει να πάει σε ένα super event σε κάποια night club που το κάνανε μαζί. Μη έχοντας άλλη επιλογή (εκτός από το να κάτσω σπίτι να διαβάζω Νίτσε δηλαδή) πήγα μαζί του. Δυστυχώς δεν μπόρεσε να μου βρει κει εμένα εισιτήριο από το Internet οπότε έπρεπε να κάτσω στην ουρά για να μπω. Παρ’ολ’αυτά μπήκα μόλις 10 λεπτά μετά από αυτόν και μετά από ένα ξέφρενο ψάξιμο τελικά συναντηθήκαμε (μπήκαμε από εντελώς αντίθετες πόρτες). Εγώ πλήρωσα και 3,5 λίρες λιγότερο, χο-χο!

Μέσα, όπως ήταν αναμενόμενο, γινόταν πα-νι-κός. Είχε μερικές χιλιάδες άτομα στριμωγμένα και από ορισμένα choke-points σου έβγαινε η πίστη για να περάσεις.
Tο μέρος είχε τρεις σκηνές. Μια ήταν με trance-dance και οι άλλες 2 ήταν με live από dance-trance και ότι άλλη μαλακία παίζανε εκεί.
Γενικά είχε πολλές ωραίες κοπέλες αλλά με την προφορά μου ήταν δύσκολο να συνεννοηθώ. Όταν προσπάθησα η άλλη αναγκαζόταν να μου επαναλαμβάνεται 3 φορές κάθε φορά, κάτι που σκότωνε το όλο θέμα. Σημεία αναφοράς ήταν στην πρώτη σκηνή οπού ήταν τόσο ασφυκτικά που νόμιζες ότι ήσουν σε heavy metal συναυλία. Πολύ σπρώξιμο ρε παιδί μου. Στην δεύτερη σκηνή, έπαιζε κάτι alternative-industrial πραγματάκια αλλά το αστείο είναι όταν βγήκε μια γκόμενα στην σκηνή με κάτι δικά της. Ο χώρος κυριολεκτικά άδειασε. Πολύ ξενέρωμα. Τέλος στο bar/chill out σημείο εκεί που καθόμουν, σε μια φάση έφυγε ο διπλανός μου και έβαλε τα γυμνά της πόδια μια τύπισσα. Πειραχτήκαμε λίγο και μετά σηκώθηκε και μου πρότεινε ένα μπουκάλι νερού με ένα θολωμένο νερό μέσα

‘Do you want some’ μου είπε
‘Yeah, why not’
‘Ok, but just a little alright’

Το παίρνω και το μυρίζω
‘What is it? Some kind of alcohol?’
‘What’s MDMA?’

Παίρνοντας πίσω το μπουκάλι και σφραγίζοντάς το χωρίς να πιω τελικά ‘Where are you from?’

και αυτό ήταν το τέλος της συζήτησης. Ένοιωσα λίγο dork που δεν κατάλαβα αμέσως ότι ήταν ναρκωτικό αλλά δεν πειράζει. Καλύτερα που δεν δοκίμασα στο χύμα.
Τελικά γυρίσαμε, αφότου έκανε ο Κώστας σκληρά παζάρια με τους “μαύρους” ταξιτζήδες, πληρώνοντας 20 λίρες και ξεράθηκα στον ύπνο.

Την επόμενη μέρα είχε τρελή έξοδο σε pub. Αρχικά συναντηθήκαμε κατά τις 13:30 κοντά στο Cutty Shark με ένα φίλο του Κώστα, τον Mat και αρχίσαμε να λέμε διάφορα. Η πλάκα είχε ότι δεν έλεγαν να μας αφήσουν ήσυχους στο τραπέζι.

Αρχικά έρχονται δυο κυρίες και ρωτάνε:

Hello, may the two of us sit at the other edge of the table?’
‘No problem at all’ απαντάει ο Mat.

Ε με το που έδωσε το OK κάνουν νόημα οι τύπισσες και τσούπ! Εμφανίζονται από το πουθενά 4 παιδιά και ένας μπαμπάς, κάθονται στο τραπέζι και αρχίζουν να κάνουν pic-nic ενώ εμείς οι τρεις έχουμε μείνει με ανοιχτό το στόμα.

Excuse me’ Λέει ο Mat ‘I thought it was only the two of you’

Και με μία απάθεια που σκοτώνει, γυρνάει η μία από τις κυρίες μισοχαμογελόντας:

‘You were wrong.’

Και μένουμε μαλάκες….
Ευτυχώς την έκαναν μετά από λίγο αλλά δεν προβλεπόταν να μείνουμε μόνοι μας. Μετά από λίγο έσκασε μύτη μια χοντρούλα και ζήτησε να κάτσει μαζί μας. Υποτίθεται ότι περίμενε κάποιους φίλους της από το Cutty Shark. Μας έπιασε την πάρλα που λες και πρέπει να ήταν λίγο τρελή. Μας έλεγε για τα δώδεκα κοτοπουλάκια που αγόρασε και πως το ένα το έκανε δώρο και ένας φίλος της έκατσε πάνω του και το έλιωσε. Μετά, χωρίς να το ζητήσουμε έτσι, μας έδειχνε ζωγραφιές της από γυμνά μοντέλα. Μας μοίραζε σοκολατένια αυγουλάκια, χωνόταν συνέχεια προσπαθώντας να μας πιάσει την κουβέντα και γενικά είχε αρχίσει να γίνεται ενοχλητική. Ευτυχώς στην έκανε και αυτή σχετικά γρήγορα.
Πάλι όμως δεν έμελλε να μείνουμε μόνοι μας σε εκείνο το καταραμένο τραπέζι, και μια παρέα ζήτησε να κάτσει. Ευτυχώς αυτοί δεν έκανα τίποτα περίεργο.
Ύστερα από αυτό ήρθε ένα άλλο παλικαράκι που δεν θυμάμαι το όνομα του και την κάναμε για άλλη pub.

Γενικά γυρίσαμε όλες τις pub της περιοχής και άρχισαν να μου ρίχνουν πολύ δούλεμα βλέποντας πόσο λίγο πίνω. Ειδικά, και εδώ πρέπει να το παραδεχτώ ότι δεν ήταν σοφή κίνηση, όταν σε μια φάση παράγγειλα κόκα-κόλα. Ε εκεί άρχισε το μεγάλο δούλεμα το οποίο δεν σταμάτησε παρά όταν χωρίσανε οι δρόμοι μας. Με δούλευαν για τα πάντα, από το γεγονός ότι δεν πίνω πολύ, ως το ότι θέλω να μάθω Φλάουτο κάποια στιγμή (Ας είναι καταραμένος ο Κώστας που το ανέφερε) και ότι άλλο μπορούσαν να βρουν. Εδώ κατάφεραν να κάνουν τυχαία άτομα γύρω στο μπαρ να με δουλεύουν. Ευτυχώς τα πήρα όλα in-good-spirit και κάναμε γενικό χαβαλέ. Τους αποκαλούσα μπάσταρδους σε κάθε ευκαιρία όμως.

Σε μια φάση πήγαμε και σε ένα μεξικάνικο όπου διαγωνιζόμασταν για το ποιο κοκτέιλ ήταν το πιο gay και αν και του Mat ήταν το χειρότερο, το τελικό πόρισμα, το οποίο έβγαλε η κοπέλα του, μια χαριτωμένη μαύρη η οποία με κοιτούσε πολύ έντονα, ήταν ότι εγώ είχα το πιο gay κοκτέιλ. αλλά που να το ξέρω ότι το Chocolate Fantasy θα είχε τόσο ηλίθιο ποτήρι και ασπριδερό χρώμα; Αδικία!
Πλάκα είχε που την πέφταμε όλοι στην χαριτωμένη σερβιτόρα, ακόμα και ο Mat ο οποίος ήταν κομμάτια σε εκείνη την φάση, μπροστά στην δικιά του. Τελικά καταφέραμε, μετά από δική μου παρέμβαση, να της πάρουμε το email το οποίο τσέπωσε ο Κώστας και “υποτίθεται” θα στείλει ΄ένα ουδέτερο μήνυμα ώστε να διαλέξει ανάμεσα σε εμένα και αυτόν.
Η Μέρα τελείωσε κατά τις 11 σε μια τελευταία pub όταν πιο ο Mat είχε γίνει γκολ και είχε να λέει ασυναρτησίες (Συγκεκριμένα είχε κολλήσει να με ρωτάει εάν είμαι μάγος και εάν μπορώ να κάνω spells, ό,τι νάναι…)

Την Κυριακή δεν κάναμε τίποτα ιδιαίτερο, για την ακρίβεια εγώ κοιμόμουν όλη την ημέρα. Το βραδάκι πήγαμε μια βόλτα με το αυτοκίνητο, αφότου φτιάξαμε το ηχοσύστημα, στο κέντρο του Λονδίνου και ο Κώστας μου έδειχνε τα αξιοθέατα. Πλάκα είχε σε μια φάση που καθώς είχε ψιλοβραδιάσει και γυρνάγαμε πίσω αμίλητη, έπεσε ένα τραγούδι που είχε refrain “This is Rock & Roll” και σε συνδυασμό με τα κίνηση μέσα στο Λονδίνο έδινε μια σουρεαλιστική εντύπωση, λες και βγήκε από ταινία.

Το βράδυ κατευθυνθήκαμε στο σπίτι του Παύλου, ο οποίος από την αρχική ιδέα του να πάμε με μια παρέα του σε pub, το γύρισε στο να πάμε εμείς οι τρεις σε pub και τελικά στο να κάτσουμε σπίτι του να πιούμε κρασί. Ε τον βούδα, ούτε να κουνηθεί δεν ήθελε. Τίποτα άλλο ενδιαφέρον εκτός από την πλάκα που ρίχναμε όταν μπριζονόταν καθώς εξιστορούσε και κούναγε το κεφάλι του σαν τον Βέγγο.
Η Δευτέρα ήταν η μέρα της συνέντευξης. Ξύπνησα μαζί με τον Κώστα και ξεκίνησα μόνος μου κατά τις 11 παρά. Έφτασα αρκετά νωρίς, πράγμα που βοήθησε γιατί μπερδεύτηκα με τους δρόμους και έκανα 20 λεπτά για να φτάσω.
Στην είσοδο του κτιρίου (που στεγάζει 4 εταιρίες btw) έπρεπε να υπογράψω ένα χαρτί. Όταν η μια από τις κοπέλες είδε το όνομα μου προσπάθησε να το προφέρει και δεν μπορούσε. Όταν με ρώτησε από που είμαι και της είπα Ελλάδα, έβγαλε ένα επιφώνημα έκπληξης και με κάρφωνε στα μάτια. Αυτή ήταν από την Λιθουανία στην οποία και Κωνσταντίνους έχουν και έχουν και αρκετούς μαλλιάδες, οπότε με πέρασε για πατριώτη. εάν μπω στην Sega ίσως να την κάνω “πατριώτισσα” πάντως 😉

Για την συνέντευξη πάλι με στήσανε 10 λεπτά και τελικά πήγα με τον Ito κατευθείαν. Πήγαμε σε ένα πιο χαλαρό μέρος και ήρθαν μαζί και τα άτομα από την ομάδα του IT. Το σχέδια ήταν να τους γνωρίσω και να δω πόσο καλά ταιριάζω. Ονόματα δεν θυμάμαι αλλά πιστεύω ότι υπήρχε καλή χημεία μεταξύ μας. Και χαβαλέ κάναμε και φάνηκε ότι ήξερα αρκετά πραγματάκια, και πιστεύω ότι έδειξα ενθουσιασμό και είχαμε και κοινά ενδιαφέροντα.

Οι ερωτήσεις τους κυμαίνονταν από το πόσο ασχολήθηκα με το Linux στο ποίους συγγραφείς διαβάζω στο Battlestar Galactica, το οποίο όταν το ανέφερα ενεργοποίησα τον Ito. Καλό σημάδι πιστεύω. Μου έκανε και μια ερώτηση παγίδα “Ποια είναι η χειρότερη εμπειρία μου από την δουλειά ή ποια είναι η μεγαλύτερη καταστροφή που έχω προκαλέσει” εκεί, σχεδόν αμέσως, μου ήρθε η ιστορία με την τρυπάνι του Παντούλια στο σχολείο. Πολύ πίκρα αλλά τους έκανε να γελάσουν χωρίς, πιστεύω, να δείξω ότι ήμουν κακός στην δουλειά μου.

Στο τέλος ο Joan μου έκανε μερικές τυπικές ερωτήσεις σημειώνοντας τις απαντήσεις μου. αλλά μου είπε “You’re doing fine, don’t worry” οπότε, δεν ξέρω, πιστεύω ότι όλο το θέμα πήγε καλά. Υποτίθεται θα πάρω την απάντηση τους μέσα στην εβδομάδα (σήμερα έχει συνέντευξη το τελευταίο άτομο) και λογικά από αύριο θα ξέρω. Είμαι λίγο αγχωμένος και παρά την θέληση μου, νοιώθω οπτιμιστής για αυτή την θέση. Δεν το θέλω φυσικά γιατί εάν μου πουν όχι, που είναι αρκετά πιθανό, θα με ρίξει, αλλά, ρε γμτ…πιστεύω τα πήγα πολύ καλά στην συνέντευξη και την ίδια άποψη έχει Παύλος και Κώστας.


Ο γυρισμός ευτυχώς ήταν εύκολος και ήρθα καπάκι στην δουλειά από το Αεροδρόμιο πληρώνοντας το καθόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 8 εύρο για ένα ταξίδι 15 λεπτών…

Τώρα έχω καθαρίσει τον υπολογιστή μου απο ενοχοποιητικα στοιχεία και προετοιμάζομαι ψυχολογικά για να παραιτηθώ μια απο αυτές τις μέρες.